Άλωση της Κωνσταντινούπολης

poli.jpg

Η η­με­ρο­μη­νί­α της 29ης Μα­ΐ­ου 1453 α­πο­τε­λεί έ­να ση­μεί­ο στρο­φής στην ι­στο­ρί­α. Για τους Έλ­λη­νες η πτώ­ση της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης υ­πήρ­ξε έ­να ση­μα­ντι­κό γε­γονός. Πλή­γω­σε την ι­στο­ρι­κή μας μνή­μη σε τέ­τοιο ση­μεί­ο, που α­πό τό­τε η η­μέ­ρα Τρί­τη θε­ω­ρεί­ται α­πο­φράς.  Μα­ζί με τον Πα­λαιο­λό­γο θά­φτη­κε και η Ελ­λά­δα κάτω α­πό τη. Το ό­τι ο Ελ­λη­νι­σμός δε χά­θη­κε ο­λο­σχε­ρώς, α­πο­τε­λεί έ­ναν φό­ρο τι­μής προς την α­στεί­ρευ­τη ζω­τι­κό­τη­τα και το θάρ­ρος του ελ­λη­νι­κού φρο­νή­μα­τος. Σε ό­λη αυ­τή την ι­στο­ρί­α, ο ελ­λη­νι­κός λα­ός εί­ναι ο τρα­γι­κός ή­ρω­ας (Ράν­σι­μαν, 1972). Η ά­λω­ση της Πό­λης εγ­γυ­ή­θη­κε στους Τούρ­κους τη μο­νι­μό­τη­τα της ευ­ρω­πα­ϊκής τους αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Σή­με­ρα ε­ξα­κο­λου­θούν να κα­τέ­χουν τη Θρά­κη, δια­τη­ρώντας το προ­γε­φύ­ρω­μά τους στην Ευ­ρώ­πη.

Κοι­νό θέ­μα ό­λων των δρα­στη­ριο­τή­των του εκ­παι­δευ­τι­κού σε­να­ρί­ου εί­ναι η με­λέ­τη των γε­γο­νό­των της ά­λω­σης του 1453 μέ­σα α­πό δια­φο­ρε­τι­κές πη­γές. Κε­ντρικός ά­ξο­νας εί­ναι η α­να­ζή­τη­ση, ε­πι­λο­γή, τα­ξι­νό­μη­ση, α­νά­λυ­ση κει­με­νι­κού και ο­πτι­κού υ­λι­κού με στό­χους να α­να­γνω­ρι­στούν και να προσ­διο­ρι­στούν οι εσω­τε­ρι­κοί και ε­ξω­τε­ρι­κοί πα­ρά­γο­ντες που ο­δή­γη­σαν το Βυ­ζά­ντιο στην πα­ρακμή και την πτώ­ση.

 Η χρή­ση των πη­γών ε­πι­τρέ­πει στο μα­θη­τή να συμ­με­τέ­χει ε­νερ­γη­τι­κά στην κατά­κτη­ση της γνώ­σης. Η προ­σπά­θειά μας ε­ντο­πί­ζε­ται στο να ο­δη­γή­σου­με το μαθη­τή στην α­να­κά­λυ­ψη της ι­στο­ρι­κής γνώ­σης. Το η­λε­κτρο­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον μας υ­πο­στη­ρί­ζει στη δια­μόρ­φω­ση μο­νο­πα­τιών ε­πί­σκε­ψης του πα­ρελ­θό­ντος μέ­σα α­πό την ε­πι­λο­γή πη­γών και τη δη­μιουρ­γί­α δε­σμών με­τα­ξύ τους. Συνέχεια

Ιβρος και Τενεδος

Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών της ελληνορθόδοξης μειονότητας των νήσων Ίμβρου και Τενέδου.


Το 1923 ο πληθυσμός της Ίμβρου ήταν 10.000 κάτοικοι, οι οποίοι κατά 100% ήταν ορθόδοξοι ‘Ελληνες, ενώ η Τένεδος , αριθμούσε 2.500 κατοικους, οι οποιοι κατα τα δύο τρίτα ήταν ορθόδοξοι ‘Ελληνες.

Με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 παραχωρήθηκε στους ελληνορθόδοξους Ιμβρίους και Τενέδιους ειδικό καθεστώς τοπικής αυτοδιοικήσεως που προέβλεπε: α) Ειδική διοικητική οργάνωση αποτελούμενη από ‘Ελληνες και παρέχουσα όλες τις εγγυήσεις στον ιθαγενή ελληνορθόδοξο πληθυσμό (μη μουσουλμάνους), σε ό, τι αφορά την άσκηση της τοπικής διοικήσεως και την προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων επί της ζωής και ελευθερίας του προσώπου και επί της περιουσίας. β) Σώμα αστυνομίας προς εξασφάλιση της δημόσιας τάξεως στρατολογούμενο μεταξύ του ιθαγενούς ελληνορθόδοξου πληθυσμού, με την φροντίδα της προβλεφθείσης τοπικής διοικήσεως, υπό τις διαταγές της οποίας θα διατελούσε. Παράλληλα, είχαν εφαρμογή και ως προς τους Ιμβρίους και Τενεδίους τα άρθρα 37 έως 44 της συνθήκης της Λωζάνης περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων στην Τουρκία.

imbros1.jpg (31975 bytes)

Παρά τα συμφωνηθέντα όμως, αμέσως , μετά το 1923 οι τουρκικες αρχες με αντιμειονοτικά μέτρα προβαίνουν σε συνεχεις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών των ορθόδοξων Ελλήνων της Ίμβρου και Τενέδου.

Το 1923 απαγορεύεται στους Ίμβριους και Τενέδιους να υπηρετoυν την στρατιωτική τους θητεία στα νησια και επιβάλλεται να υπηρετούν σε απομακρυσμένες περιοχές της ηπειρωτικής Τουρκίας κοντά στα σύνορα με το Ιράν, το Ιράκ και την πρώην Σοβιετική ‘Ενωση. Συνέχεια